სამი ფერი: ბლოგი

მესამე ფსკერი

ორიანა ფალაჩი ხშირად ურჩევდა არაევროპელებს გათვალისწინებას იმისა, რომ ყოველივე ევროპულს ორმაგი ფსკერი გააჩნია. თუ ფალაჩის პრინციპს თავად მასვე მივუყენებთ, გამოვა, რომ ევროპული რეალობის გასაღები მესამე ფსკრის ქვემოთ უნდა ვეძიოთ. მე ძალიან მომწონს ასეთი თამაში: ვეძებთ მესამე ფსკერს თუნდაც ყველაზე ყველაზე უმანკო ნაწარმოებში. ევროპული პროპაგანდა ხელოვნებას, მითს ეყრდნობა და არა – ტყუილს., ამ თამაშს აზრი აქვს. მისი წესები მარტივია: ნაწარმოებს ვაცილებთ თითოეულ მხატვრულ ხერხს, ვტოვებთ მხოლოდ ზმნებსა და არსებით სახელებს და ვუყურებთ შედეგს.

მეფე და იმპერატორი

ესპანური ტელეინდუსტრია ისტორიის პოპულარიზაციით დაკავდა. ტენდენცია სახეზეა: ტოლედო იზაბელი კარლოსი, მეფე და იმპერატორი სერიალების მხატვრული დონე ჩემი ამჟამინდელი ინტერესის საგანს არ წარმოადგენს. მნიშვნელოვანი სხვა რამეა, კერძოდ, ის, რომ ესპანელები დელიკატურად აწარმოებენ ესპანეთის ისტორიული მითის კორექციას, იმ მითისა, რომელიც ე.წ. ჰაბსბურგთა უნივერსალური იმპერიის მარცხის შემდეგ შექმნეს გამარჯვებულებმა. განათლებული ადამიანისათვის ნათელია, რომ პოპულარული ისტორიოგრაფიის ნარატივი ისეთი საკითხების გარშემო, როგორიცაა, მაგალითად, ტორკვემადა და მისი ინკვიზიცია, მორისკებისა და მარანების სისტემატური გაძევება ესპანეთიდან, კარლოს V და ფელიპე II საჯარო პორტრეტები, მცირედ თუ შეესაბამება ისტორიულ სიმართლეს.

მე ვარ მისი მოციქული

როგორც ჰაიზენბერგი იგონებს, სოლვეის მე-5 კონგრესზე პოლ დირაკმა, ვოლფგანგ პაულიმ და მან მცირე დისკუსია გამართეს ეინშტეინისა და პლანკის რელიგიური შეხედულებების თაობაზე. დაჯერებული ათეისტის, დირაკის ემოციური გამოსვლა (If we are honest—and scientists have to be—we must admit that religion is a jumble of false assertions, with no basis in reality. The very idea of God is a product of the human imagination. It is quite understandable why primitive people) მორწმუნე კათოლიკემ,

გალია ომნის

არაფერია გასაკვირი პოლიტიკური ერზაც-ისტებლიშმენტის ბაჩანა ბრეგვაძის ხსოვნისადმი გულგრილობაში. მართლაც, ინტელექტის მიმართ უპატივცემლობის უფლებას მათ სარკეში ჩახედვა აძლევს. ეს უბედურება არაა. ის გარემოება, რომ ქონების მემკვიდრეობით გადაცემა შეუძლებელია ისეთ საზოგადოებაში, რომელსაც სტაბილური სახელმწიფო ადმინისტრაციის შექმნა არ შეუძლია, ჩვენი ერზაც-ელიტისათვის გაუგებარია არა მხოლოდ აბსტრაქტულ კონტექსტში, არამედ პირადი გამოცდილების მიუხედავად. სამწუხაროდ, ბაჩანა ბრეგვაძის სახელი არც საზოგადოებას ეუბნება ბევრს რასმე. არ არის კლასიკური განათლება? არ არის სახელმწიფო.   სურათი: http://anothereyeopens.com/2014/01/31/performance-diary-the-wooster-groups-cry-trojans/